... op het wijnconcours
Het Concours Mondial de Bruxelles 2007
Over medailles op wijnflessen wordt altijd wat minachtend gedaan. Al te vaak zijn ze verdiend op nietszeggende beurzen of in wedstrijden waar het aantal deelnemende wijnen beperkt is tot het aantal uit te reiken medailles. Zelf was ik nooit onder de indruk van stickers op wijnflessen en ben ik in mijn wijnkeuzes nooit beïnvloed geweest door Parker-punten of quoteringen uit “would be” wijnwetenschappelijke tijdschriften.
Deze afkeer voor scores is wellicht ingegeven door het gebrek aan goede punten in mijn schooltijd. Ik was weliswaar nooit bij de slechtste van de klas maar de muur die mijn moeder voorzien had om mijn diploma’s op te hangen staat nog altijd blank. Dat komt omdat ik mijn humanioradiploma en het getuigschrift van de Gentse Hogeschool, waar ik wel geslaagd was, nooit heb teruggevonden, wat mijn moeder altijd heeft doen twijfelen aan de echtheid van mijn academisch succes.
Maar goed, Ik wist dat ik geslaagd was en wat de anderen daarvan denken, zou me worst wezen. Met wijn is het een beetje hetzelfde. Kan het mij wat schelen wat de goeroes van deze wereld over mijn lievelingswijn zeggen, wijn is persoonlijk en het belangrijkste is dat wie hem drinkt, hem ook lekker vindt.
Ik begrijp wel dat een wijnbespreking of een puntensysteem wel eens een leidraad kan zijn om je een weg te banen in het labyrint van wijnen en daarom wil ik ze dus nooit helemaal de grond in boren maar ik vind wel dat er omzichtig moet mee omgegaan worden.
Vanitas vanitarum
Als er één wedstrijd is die voor 'echt wordt aanzien bij de meeste wijnprofessionals dan moet het wel de 'Concours Mondial de Bruxelles' zijn. Het feit dat ik werd opgeroepen door de organisatoren om in de jury te zetelen heeft mijn ego uiteraard gestreeld en mijn afkeer voor wedstrijden iets genuanceerd.
IJdelheid blijft een menselijk ding…
De wedstrijd is al aan zijn 14de editie toe en werd dit jaar in Maastricht gehouden. 6000 wijnen werden ingestuurd om te worden beoordeeld door 220 professionele proevers uit 43 landen. De proevers worden in kleine internationale panels ingedeeld. Ikzelf zat in een jury met mijn Waalse vriend en wijngoeroe Eric Boshman (ja, Vlaanderen en Wallonië zijn werelden apart), Kiwi –joernalist Paul White, Spaanse Cava-producent Frédéric Galtier, de Portugese wijnmaakster Filippa Pato - dochter van de gelauwerde Luis Pato - en met als voorzitter de Griekse wijnschrijver Constantin Stergides. Constantin is een ervaren rot in het vak. Hij werd voor aanvang van de wedstrijd gelauwerd omdat hij de enige is die sinds de eerste editie op elke Concours aanwezig is geweest.
Per sessie kregen we een reeks wijnen te proeven die allemaal met mekaar iets te maken hadden wat kleur, afkomst en/of druivensoort betreft. Elke reeks bestond uit 6 tot maximum 20 wijnen waarvan we enkel het jaartal kenden. De wijnen werden strikt blind geproefd en moesten puur op hun kwaliteiten worden beoordeeld. Bij elke wijn werd door elke proever een individuele score genoteerd op een fiche die direct moest afgegeven worden aan de voorzitter. Als ieder jurylid zijn scorefiche afgegeven had, werd er in onderling overleg geoordeeld of er al dan niet een medaille werd verdiend. 'Goud' of 'dubbel goud' werd enkel toegekend als alle juryleden daarmee instemden. Indien er twijfel was, kon wel een zilveren medaille worden uitgereikt. De wijnen werden geproefd in optimale omstandigheden qua temperatuur (zowel van de wijn als van de proefzaal), verlichting, verluchting, stilte etc. We proefden telkens 50 wijnen gedurende drie dagen van 8u30 tot ’s middags.
De resultaten, de namen van de proevers en nog veel meer info vinden jullie op www.concoursmondial.be
Diploma
Enkele weken na afloop van de wedstrijd kreeg ik een mooie enveloppe in de bus met een handgeschreven bedanking van de organisatoren van de Concours met daarbij zowaar een diploma. Had mijn moeder nu nog geleefd, ze zou trots geweest zijn op haar zoon. De blanke muur op mijn kamer zal nu toch eindelijk aangekleed worden en de kram die mijn vader zaliger destijds tevergeefs aanbracht om mijn Hogeschool diploma aan te hangen zal nu niet langer een doorn in de muur zijn.
Bart Rogiers,
20 mei 2007.
Over medailles op wijnflessen wordt altijd wat minachtend gedaan. Al te vaak zijn ze verdiend op nietszeggende beurzen of in wedstrijden waar het aantal deelnemende wijnen beperkt is tot het aantal uit te reiken medailles. Zelf was ik nooit onder de indruk van stickers op wijnflessen en ben ik in mijn wijnkeuzes nooit beïnvloed geweest door Parker-punten of quoteringen uit “would be” wijnwetenschappelijke tijdschriften.
Deze afkeer voor scores is wellicht ingegeven door het gebrek aan goede punten in mijn schooltijd. Ik was weliswaar nooit bij de slechtste van de klas maar de muur die mijn moeder voorzien had om mijn diploma’s op te hangen staat nog altijd blank. Dat komt omdat ik mijn humanioradiploma en het getuigschrift van de Gentse Hogeschool, waar ik wel geslaagd was, nooit heb teruggevonden, wat mijn moeder altijd heeft doen twijfelen aan de echtheid van mijn academisch succes.
Maar goed, Ik wist dat ik geslaagd was en wat de anderen daarvan denken, zou me worst wezen. Met wijn is het een beetje hetzelfde. Kan het mij wat schelen wat de goeroes van deze wereld over mijn lievelingswijn zeggen, wijn is persoonlijk en het belangrijkste is dat wie hem drinkt, hem ook lekker vindt.
Ik begrijp wel dat een wijnbespreking of een puntensysteem wel eens een leidraad kan zijn om je een weg te banen in het labyrint van wijnen en daarom wil ik ze dus nooit helemaal de grond in boren maar ik vind wel dat er omzichtig moet mee omgegaan worden.
Vanitas vanitarum
Als er één wedstrijd is die voor 'echt wordt aanzien bij de meeste wijnprofessionals dan moet het wel de 'Concours Mondial de Bruxelles' zijn. Het feit dat ik werd opgeroepen door de organisatoren om in de jury te zetelen heeft mijn ego uiteraard gestreeld en mijn afkeer voor wedstrijden iets genuanceerd.
IJdelheid blijft een menselijk ding…
De wedstrijd is al aan zijn 14de editie toe en werd dit jaar in Maastricht gehouden. 6000 wijnen werden ingestuurd om te worden beoordeeld door 220 professionele proevers uit 43 landen. De proevers worden in kleine internationale panels ingedeeld. Ikzelf zat in een jury met mijn Waalse vriend en wijngoeroe Eric Boshman (ja, Vlaanderen en Wallonië zijn werelden apart), Kiwi –joernalist Paul White, Spaanse Cava-producent Frédéric Galtier, de Portugese wijnmaakster Filippa Pato - dochter van de gelauwerde Luis Pato - en met als voorzitter de Griekse wijnschrijver Constantin Stergides. Constantin is een ervaren rot in het vak. Hij werd voor aanvang van de wedstrijd gelauwerd omdat hij de enige is die sinds de eerste editie op elke Concours aanwezig is geweest.
Per sessie kregen we een reeks wijnen te proeven die allemaal met mekaar iets te maken hadden wat kleur, afkomst en/of druivensoort betreft. Elke reeks bestond uit 6 tot maximum 20 wijnen waarvan we enkel het jaartal kenden. De wijnen werden strikt blind geproefd en moesten puur op hun kwaliteiten worden beoordeeld. Bij elke wijn werd door elke proever een individuele score genoteerd op een fiche die direct moest afgegeven worden aan de voorzitter. Als ieder jurylid zijn scorefiche afgegeven had, werd er in onderling overleg geoordeeld of er al dan niet een medaille werd verdiend. 'Goud' of 'dubbel goud' werd enkel toegekend als alle juryleden daarmee instemden. Indien er twijfel was, kon wel een zilveren medaille worden uitgereikt. De wijnen werden geproefd in optimale omstandigheden qua temperatuur (zowel van de wijn als van de proefzaal), verlichting, verluchting, stilte etc. We proefden telkens 50 wijnen gedurende drie dagen van 8u30 tot ’s middags.
De resultaten, de namen van de proevers en nog veel meer info vinden jullie op www.concoursmondial.be
Diploma
Enkele weken na afloop van de wedstrijd kreeg ik een mooie enveloppe in de bus met een handgeschreven bedanking van de organisatoren van de Concours met daarbij zowaar een diploma. Had mijn moeder nu nog geleefd, ze zou trots geweest zijn op haar zoon. De blanke muur op mijn kamer zal nu toch eindelijk aangekleed worden en de kram die mijn vader zaliger destijds tevergeefs aanbracht om mijn Hogeschool diploma aan te hangen zal nu niet langer een doorn in de muur zijn.
Bart Rogiers,
20 mei 2007.
last edit on 5/9/2010 - valid xhtml 1.0 strict & css - made by 3sign