... in Montalcino

Voor 'Benvenuto Brunello', het mega-evenement in de burcht van Montalcino waarop de verzamelde pers en de invoerders de kans krijgen om de wijnen te proeven van een 120-tal producenten uit de regio was ik een paar dagen te laat. Maar niet getreurd, deze massa-evenementen heb ik al meegemaakt en zijn niet zozeer aan mij besteed. Ik verkies het bezoek bij de wijnboer zelf en dus had ik voor dit dagje in de meest prestigieuze wijnstreek van Toscane verschillende afspraken gemaakt.

De cappuccino en de 'brioche' aan de Fortezza waren wel gekomen na het vroege ontwaken en de forse rit van Siena naar Montalcino. Aan het middeleeuwse fort waren ze blijkbaar bezig met de opnames van een 'ridderfilm', want ruiters in glimmende harnassen en paarden en houten karren reden af en aan. Ze maakten dit historische decor alleen maar levensechter (www.consorziobrunellodimontalcino.it).


San Lorenzo

Mijn eerste bezoek was in 'Podere San Lorenzo' niet ver van de stad. Luciano Ciolfi is een jonge gast die de wijngaarden heeft geërfd van zijn familie. Vader en moeder Ciolfi verbouwden druiven en verkochten die aan de bekendere buren. Luciano echter is ambitieuzer en wil zelf het product van zijn hoogstaande 'terroir' op fles verkopen. Zijn wijngaarden zijn vrij hoog gelegen (550m) en dus iets koeler en heel goed geventileerd. Het microklimaat uit zich in zijn wijnen door veel 'fraicheur' en elegantie. Momenteel heeft hij enkel een Rosso di Montalcino 2004 op de markt. De Brunello's die ik uit het vat proefde, waren bevredigend maar ik wil toch nog even afwachten alvorens met deze jonge wijnbouwer in zee te gaan (www.poderesanlorenzo.net).


Castello Banfi en Ferrero

Van hieruit ging het naar 'Azienda Agricola Ferrero' in Sant'Angelo in Colle, gelegen in het zuiden van de appellatie Montalcino. Het landschap glooit hier wat zachter aan de voet van de Monte Amiata, de reus die een belangrijke invloed uitoefent op het locale microklimaat. Dit stukje Montalcino ligt me na aan het hart want hier is ook Castello Banfi gevestigd (www.castellobanfi.com). Hoewel ik de wijnen van Banfi niet zelf invoer heb ik een bijzondere band met deze winery. De eerste niet-franse rode wijn die mijn vader ooit, met heel veel fierheid, uit zijn Italiaanse reistas op tafel toverde, was een Brunello van dit domein. Ik herinner me niet precies het jaartal meer maar het was een van hun eerste jaargangen die toen nog luisterde naar de naam Villa Banfi. Toen ik na het overlijden van mijn vader in zijn voetsporen wilde treden, was een bezoek aan Banfi niet uit te sluiten. Ik had inmiddels enkele exportmensen van het domein leren kennen zoals Rodrigo Redmont die nu voor Cantina Talamonti in Abruzzo werkt en met wie ik nog steeds samenwerk. Bij mijn eerste bezoek aan Banfi werd de spreekwoordelijke rode loper uitgerold en na een leerrijke rondleiding met annex degustatie werd ik bij de lunch geëerd met het gezelschap van Ezo Rivella, de toegewijde wijnmaker die nog altijd een icoon is in het internationale kringetje van topoenologen. Sindsdien ben ik nog vaak teruggeweest naar deze memorabele plek maar nu was de tijd te kort om de oude vrienden even dag te gaan zeggen.
Toen ik een vijftal jaren geleden op mijn eerste 'Benvenuto Brunello' de wijnen van het domein Ferrero leerde kennen, was mijn verbazing groot toen ik vernam dat Pablo Harri, de echtgenoot van Claudia Ferrero, werkzaam was bij Banfi. Het domein van Claudia is maar 2 ha klein en dus niet groot genoeg om er met 2 mensen voltijds van te kunnen leven. Maar zo zie je maar dat het een 'kleine wijnwereld' is.
De Brunello 2002 die ik in de kelder van Claudia proefde, bleek achteraf de beste te zijn die ik van deze moeilijke jaargang zou proeven. Haar Rosso 2005 was ook verbazingwekkend. Ze had blijkbaar iets minder nieuwe eik gebruikt waardoor het fruit en de elegantie meer tot uiting komen. Opgepast op 2ha kan je slechts weinig wijn maken!


Roberto Cipresso & Marina

Mijn vriend Roberto Cipresso maakt wijnen in Castelnuovo del' Abate, nog een van die gemeenten die recht hebben op de appellatie Montalcino. Castelnuovo is een onooglijk dorpje maar het huisvest de Abbazzia Sant' Antimo met zijn tot de verbeelding sprekende kerk, een must voor elke Toscane-ganger. Roberto maakt als flying winemaker ook wijn voor andere domeinen in Italië en de wereld en vandaag was hij niet in het land. Onze ontmoeting zou voor een volgende keer zijn. Ik proefde met zijn keldermeester Luigi wel enkele wijnen van La Fiorita maar hierover bericht ik later wel als ik ook enkele andere wijnen van Roberto's hand bespreek (www.winemaking.it).


Terug naar Montalcino dan maar. Zonder bijbedoelingen en enkel belust op het 'stijlvol stillen van mijn honger' ging ik langs in het restaurant van Marina, de vrouw van Roberto. Boccon di Vino ligt op amper enkele honderd meter van het Fortezza en het is een aanrader voor elke fijnproever en wijnliefhebber. Ik proefde enkele locale specialiteiten en Marina schonk me met haar magische blik die aan Julia Roberts doet denken een glas (enkele glazen) Rosso van 'La Magia', een domein waar ook Roberto voor de kwaliteit tekent. En ja, ook de wijn was super! (Boccon di Vino, Loc. Colombaio Tozzi, 201, 53024 Montalcino - 0577/848.233)


Biondi-Santi

Niets is beter dan een dag Montalcino afsluiten bij de meester zelf, Franco Biondi-Santi. Hier in Tenuta Greppo werd de geschiedenis van de Brunello di Montalcino geschreven. De prille tachtiger ontvangt me in keurig jasje en dasje en verzoekt zijn Amerikaanse maar perfect Italiaans sprekende assistente om me rond te leiden in de kelder. De peetvader zou zich later bij ons voegen voor de degustatie. Over de superieure kwaliteit van de wijnen ga ik niet te veel uitwijden maar hopelijk lukt het me om de oude knar te overtuigen om met Châteaux in zee te gaan! (www.biondisanti.it)


Bart Rogiers,
28 februari 2007