Bart op zoek naar wijn
Wijnman Bart Rogiers loopt regelmatig de halve wereld rond op zoek naar de beste wijnen en de knapste wijnmakers en wijnmaaksters...
Hiernaast kan je zijn verrassende wijnverhalen lezen in Montalcino, in Toscane, in China, én zijn wedervaren als jurylid op het Concours Mondial van Brussel.
Hiernaast kan je zijn verrassende wijnverhalen lezen in Montalcino, in Toscane, in China, én zijn wedervaren als jurylid op het Concours Mondial van Brussel.
...met de ‘Cinquecento’ bij de grote jongens uit Bolgheri
Een ‘Cinquecento’, mijn oudste broer had er al eentje een goeie 40 jaar geleden, een originele weet je nog? Met zijn meter vijfennegentig moest hij de zetel helemaal tot tegen de achterbank schuiven. Mijn kleine broer en ikzelf konden er met onze korte beentjes nog net in zodat we geregeld mee mochten om een rit te maken in het speelgoedkarretje, mooie souvenir is dat. De nieuwe versie van de Fiat 500 is wel zeer hip en in Italië worden ze als een luxehebbeding beschouwd. Ik zou dus met mijn bolhoedje niet uit de toon vallen als ik tussen de statige cipressen van Bolgheri de oprijlaan van Tenuta San Guido zou inslaan.
Het was nog vroeg in de ochtend, Piero was druk bezig om zich meester te houden van zijn 3 ‘cellulares’. Hij is niet vaak in Bolgheri en als zijn Italiaanse vrienden weten dat hij op het familiedomein vertoeft, laten ze hem niet met rust. De Argentijnse gsm zou nog niet rinkelen want aan die kant van de wereld was nog niemand wakker maar zijn Blackberry, waarmee hij in New York contact houdt met de Globe, zoemde onafgebroken… ‘the city that never sleeps’.
Sassicaia
Piero is de kleinzoon van markies Mario Incisa della Rocchetta, de schepper van de fameuze Sassicaia die op San Guido gemaakt wordt. Mario vergaarde geld en roem met zijn volbloed renpaarden en plantte op het 2000ha groot familiedomein ooit wijnstokken aan die bedoeld waren om wijn van te maken voor eigen consumptie. De wereldpers besliste er echter anders over nadat de Sassicaia in een blinde proeverij de grote jongens van Bordeaux naar de lagere podiumplaatsen had verwezen. Een legende was geboren.
Piero staat in voor de verkoop van de wijnen van San Guido op het Amerikaanse continent.Hij is geboren in Bolgheri, woont in New York en werkt ook in Argentinië. Hij wou immers zelf wijn maken en via zijn vriend Hans Vinding-Diers kon hij een oude pinot noir-wijngaard op de kop tikken in Rio Negro, een goeie duizend kilometer bezuiden Buenos Aires. Voor deze wijnen was ik hier maar Piero zou me uiteraard geen proeverij van de San Guido wijnen ontrieven. Inmiddels staan de wijnen van Bodega Chacra, want zo heet Piero’s domein, bij Châteaux in het schap en kan je zelf ontdekken hoe ze smaken. Ikzelf ben er alleszins wild van. Ze kunnen zich meten met de grootste der bourgognes.
Na een Toscaanse hap en een flesje Guidalberto 2007 in de Osteria San Guido aan de overkant van het domein (www.enotecasanguido.com) was het tijd om het domein van Piero’s nonkel, Lodovico Antinori, te gaan bezoeken in Bibbona.
Castagneto Carducci
Van Bolgheri naar Bibbona is een kleine stap en ook de link Incisa-Antinori is vlug gelegd. Markies Lodovico Antinori is de man die ooit furore maakt met de Ornellaia wijnen en hij is het petekind van Piero’s grootvader. ‘Tenuta di Biserno’ is de naam van het domein dat hij creëerde na de verkoop van Ornellaia. Ik kon het niet laten om eerst nog de Strada del Vino Etrusca op en af te rijden richting Castagneto Carducci. Het dorp stelt niet veel voor maar de weg er naar toe roept een ‘wow’-gevoel op bij het voorbijrijden aan ronkende namen als Poggio al Tesoro, Ca’Marcanda, Campo alla Sughera en Tenuta del’Ornellaia.
Bibbona
De zee kolkt op een steenworp, tussen een erehaag van keurig gesnoeide wijnranken en bloeiende judasbomen rij ik in de lange oprijlaan naar het statige ‘palazzo’ van Tenuta di Biserno op. De prille lente maakt het allemaal nog mooier. Ik word opgewacht door de Zwitserse schone Lara Goded. Ze weten de mooie vrouwen wel uit te kiezen op deze prestigieuze domeinen, ‘noblesse oblige’ heet dat dan. Niet getreurd dus. Ook het domein is van een adembenemende schoonheid. Het werd recentelijk gerestaureerd tot een luxe logeerplaats en ontvangstruimte voor pers en klanten. Als Michelin punten mocht geven, zou het steevast enkele rode torentjes scoren in de gids. Andermaal niet getreurd toen ik mijn klein reiskoffertje posteerde in de ‘kamer met zicht op zee’. Maar vooraleer weg te dromen tussen de krakend net gestreken en gesteven lakens in een decor van handgeschilderde fresco’s met jachtmotief moest er nog wat gewerkt worden.
Op Biserno was net een cameraploeg neergestreken. ‘Ploeg’ is veel gezegd maar de 2 jonge Milanezen waren zeer goed geëquipeerd en met de moderne technologie presteert dit duo wellicht beter dan een gans bataljon BRT filmmakers in de prille dagen van het ontstaan van de kleurentelevisie. Er moest een promotievideo gemaakt worden en ik kreeg ook een rolletje toebedeeld in het scenario. Ik zou de rol spelen van een klant die komt proeven op Biserno te samen met zijn echtgenote. De mooie Lara paste voor de job, ze is immers zwanger en rondbuikige vrouwen kunnen moeilijk reclame maken voor alcoholhoudende dranken. Haar collega, de Tsjechische Eva nam in haar plaats de honneurs waar. Het resultaat van onze eerste stappen in de glitterwereld van de (reclame)film kunnen jullie binnenkort op onze website bewonderen.
Bolgheri
Na de opnames togen we naar Bolgheri voor een heerlijk diner in de befaamde Enoteca Tognoni (www.enotecatognoni.it). Het authentieke Italiaans feestmaal werd overgoten met Insoglio del Cinghiale 2007 en Il Pino di Biserno 2006 en de afsluitende grappa zorgde ervoor dat ik op mijn luxueuze kamer op Biserno heel vlug naar dromenland verhuisde…
Biserno 2007
De volgende ochtend sijpelde het bericht door dat een vulkaan in IJsland het luchtverkeer boven Europa grondig verstoorde. Wie in het aards paradijs vertoeft, kan moeilijk geloven dat vulkanisch stof de schade kan aanrichten die we inmiddels kennen. ‘Ver van ons bed’ dus en niet bewust van wat mij nog te wachten stond, ontkurkten we de flessen voor wat een schitterende degustatie zou worden van de jongste Bisernowijnen. We proefden de Mount Nelson Sauvignon Blanc 2009 (een project van Lodovico in Nieuw-Zeeland), Insoglio del Cinghiale 2008, Il Pino di Biserno 2007 en de eerste echte jaargang van hun topwijn, de Biserno 2007 (in 2006 hadden ze slechts een beperkte aantal flessen geproduceerd). Met de Biserno 2007 wil de markies aan de wereld tonen dat hij ook hier, op een boogscheut van Ornellaia, een absolute topwijn kan maken die ook geschiedenis zal schrijven. Een mooie afsluiter vooraleer de terugreis aan te vatten.
De odyssee
Maar toen kwam de kat op de koord. In Pisa aangekomen was mijn vlucht huiswaarts geannuleerd en begon de hindernissentocht naar Vlaanderen toe. Taxi’s, treinen, stations, huurwagens, een aftands hotel, lange wachtrijen en junkfood vormden een schril contrast met de Toscaanse gloriedagen. Uiteindelijk bracht een groep landgenoten, die een van de laatste huurwagens op de kop had kunnen tikken in Zurich, soelaas. Eind goed, al goed, ik was 36 uur later thuis dan voorzien en achteraf bekeken was dat nog een dikke meevaller. De odyssee van vele andere lotgenoten zal wellicht meer voeten in de vulkanische aarde hebben gehad.
Bart Rogiers,
20 april 2010.
Het was nog vroeg in de ochtend, Piero was druk bezig om zich meester te houden van zijn 3 ‘cellulares’. Hij is niet vaak in Bolgheri en als zijn Italiaanse vrienden weten dat hij op het familiedomein vertoeft, laten ze hem niet met rust. De Argentijnse gsm zou nog niet rinkelen want aan die kant van de wereld was nog niemand wakker maar zijn Blackberry, waarmee hij in New York contact houdt met de Globe, zoemde onafgebroken… ‘the city that never sleeps’.
Sassicaia
Piero is de kleinzoon van markies Mario Incisa della Rocchetta, de schepper van de fameuze Sassicaia die op San Guido gemaakt wordt. Mario vergaarde geld en roem met zijn volbloed renpaarden en plantte op het 2000ha groot familiedomein ooit wijnstokken aan die bedoeld waren om wijn van te maken voor eigen consumptie. De wereldpers besliste er echter anders over nadat de Sassicaia in een blinde proeverij de grote jongens van Bordeaux naar de lagere podiumplaatsen had verwezen. Een legende was geboren.
Piero staat in voor de verkoop van de wijnen van San Guido op het Amerikaanse continent.Hij is geboren in Bolgheri, woont in New York en werkt ook in Argentinië. Hij wou immers zelf wijn maken en via zijn vriend Hans Vinding-Diers kon hij een oude pinot noir-wijngaard op de kop tikken in Rio Negro, een goeie duizend kilometer bezuiden Buenos Aires. Voor deze wijnen was ik hier maar Piero zou me uiteraard geen proeverij van de San Guido wijnen ontrieven. Inmiddels staan de wijnen van Bodega Chacra, want zo heet Piero’s domein, bij Châteaux in het schap en kan je zelf ontdekken hoe ze smaken. Ikzelf ben er alleszins wild van. Ze kunnen zich meten met de grootste der bourgognes.
Na een Toscaanse hap en een flesje Guidalberto 2007 in de Osteria San Guido aan de overkant van het domein (www.enotecasanguido.com) was het tijd om het domein van Piero’s nonkel, Lodovico Antinori, te gaan bezoeken in Bibbona.
Castagneto Carducci
Van Bolgheri naar Bibbona is een kleine stap en ook de link Incisa-Antinori is vlug gelegd. Markies Lodovico Antinori is de man die ooit furore maakt met de Ornellaia wijnen en hij is het petekind van Piero’s grootvader. ‘Tenuta di Biserno’ is de naam van het domein dat hij creëerde na de verkoop van Ornellaia. Ik kon het niet laten om eerst nog de Strada del Vino Etrusca op en af te rijden richting Castagneto Carducci. Het dorp stelt niet veel voor maar de weg er naar toe roept een ‘wow’-gevoel op bij het voorbijrijden aan ronkende namen als Poggio al Tesoro, Ca’Marcanda, Campo alla Sughera en Tenuta del’Ornellaia.
Bibbona
De zee kolkt op een steenworp, tussen een erehaag van keurig gesnoeide wijnranken en bloeiende judasbomen rij ik in de lange oprijlaan naar het statige ‘palazzo’ van Tenuta di Biserno op. De prille lente maakt het allemaal nog mooier. Ik word opgewacht door de Zwitserse schone Lara Goded. Ze weten de mooie vrouwen wel uit te kiezen op deze prestigieuze domeinen, ‘noblesse oblige’ heet dat dan. Niet getreurd dus. Ook het domein is van een adembenemende schoonheid. Het werd recentelijk gerestaureerd tot een luxe logeerplaats en ontvangstruimte voor pers en klanten. Als Michelin punten mocht geven, zou het steevast enkele rode torentjes scoren in de gids. Andermaal niet getreurd toen ik mijn klein reiskoffertje posteerde in de ‘kamer met zicht op zee’. Maar vooraleer weg te dromen tussen de krakend net gestreken en gesteven lakens in een decor van handgeschilderde fresco’s met jachtmotief moest er nog wat gewerkt worden.
Op Biserno was net een cameraploeg neergestreken. ‘Ploeg’ is veel gezegd maar de 2 jonge Milanezen waren zeer goed geëquipeerd en met de moderne technologie presteert dit duo wellicht beter dan een gans bataljon BRT filmmakers in de prille dagen van het ontstaan van de kleurentelevisie. Er moest een promotievideo gemaakt worden en ik kreeg ook een rolletje toebedeeld in het scenario. Ik zou de rol spelen van een klant die komt proeven op Biserno te samen met zijn echtgenote. De mooie Lara paste voor de job, ze is immers zwanger en rondbuikige vrouwen kunnen moeilijk reclame maken voor alcoholhoudende dranken. Haar collega, de Tsjechische Eva nam in haar plaats de honneurs waar. Het resultaat van onze eerste stappen in de glitterwereld van de (reclame)film kunnen jullie binnenkort op onze website bewonderen.
Bolgheri
Na de opnames togen we naar Bolgheri voor een heerlijk diner in de befaamde Enoteca Tognoni (www.enotecatognoni.it). Het authentieke Italiaans feestmaal werd overgoten met Insoglio del Cinghiale 2007 en Il Pino di Biserno 2006 en de afsluitende grappa zorgde ervoor dat ik op mijn luxueuze kamer op Biserno heel vlug naar dromenland verhuisde…
Biserno 2007
De volgende ochtend sijpelde het bericht door dat een vulkaan in IJsland het luchtverkeer boven Europa grondig verstoorde. Wie in het aards paradijs vertoeft, kan moeilijk geloven dat vulkanisch stof de schade kan aanrichten die we inmiddels kennen. ‘Ver van ons bed’ dus en niet bewust van wat mij nog te wachten stond, ontkurkten we de flessen voor wat een schitterende degustatie zou worden van de jongste Bisernowijnen. We proefden de Mount Nelson Sauvignon Blanc 2009 (een project van Lodovico in Nieuw-Zeeland), Insoglio del Cinghiale 2008, Il Pino di Biserno 2007 en de eerste echte jaargang van hun topwijn, de Biserno 2007 (in 2006 hadden ze slechts een beperkte aantal flessen geproduceerd). Met de Biserno 2007 wil de markies aan de wereld tonen dat hij ook hier, op een boogscheut van Ornellaia, een absolute topwijn kan maken die ook geschiedenis zal schrijven. Een mooie afsluiter vooraleer de terugreis aan te vatten.
De odyssee
Maar toen kwam de kat op de koord. In Pisa aangekomen was mijn vlucht huiswaarts geannuleerd en begon de hindernissentocht naar Vlaanderen toe. Taxi’s, treinen, stations, huurwagens, een aftands hotel, lange wachtrijen en junkfood vormden een schril contrast met de Toscaanse gloriedagen. Uiteindelijk bracht een groep landgenoten, die een van de laatste huurwagens op de kop had kunnen tikken in Zurich, soelaas. Eind goed, al goed, ik was 36 uur later thuis dan voorzien en achteraf bekeken was dat nog een dikke meevaller. De odyssee van vele andere lotgenoten zal wellicht meer voeten in de vulkanische aarde hebben gehad.
Bart Rogiers,
20 april 2010.
last edit on 29/8/2010 - valid xhtml 1.0 strict & css - made by 3sign